پشم شیشه و ایروژل دو ماده ای هستند که بیشتر در مورد عایق کاری خطوط لوله بخار مقایسه می شوند. اگر فقط قیمت واحد را در نظر بگیریم، پشم شیشه به طور قابل توجهی ارزان تر است. با این حال، هنگام در نظر گرفتن هزینه های تلفات حرارتی و نگهداری طولانی مدت، نتیجه کلی اغلب تعجب آور است. کلید انتخاب درست در دمای متوسط و شرایط خاص سایت نهفته است.
پشم شیشه یک ماده بالغ با سابقه طولانی کاربرد است. حداکثر دمای قابل استفاده آن تقریباً 350-400 درجه است و هدایت حرارتی آن بین 0.033 و 0.040 W/(m·K) است. مزایای اصلی آن هزینه کم، تامین پایدار و تکنیک های نصب ثابت است. با این حال، معایب آن نیز به همان اندازه مشهود است: تحت قرار گرفتن طولانی مدت در دمای بالا، مستعد ته نشین شدن و انقباض است که باعث ایجاد حفره در بخش بالایی لایه عایق می شود و منجر به افزایش ناگهانی اتلاف گرما می شود. علاوه بر این، پشم شیشه در برابر رطوبت و لرزش حساس است. هنگامی که مرطوب شود، عملکرد عایق حرارتی آن به شدت بدتر می شود. در نتیجه، برای بخشهای لوله مستقیم که در محیطهای خشک و پایدار با دمای متوسط قرار دارند، مناسبتر است.
نمد ایرژل راه حلی با کارایی بالا-است که در سال های اخیر شهرت یافته است. در دمای محیط، رسانایی حرارتی آن می تواند 0.018-0.021 W/(m·K) باشد. دماهای طولانی مدت بیش از 650 درجه را تحمل می کند و ته نشینی ندارد، آبگریز است و دارای استحکام فشاری و کششی بالایی است. بزرگترین ارزش آن در توانایی آن برای دستیابی به عملکرد عایق معادل با مشخصات بسیار نازکتر است-برای همان خط لوله، پشم شیشه ممکن است به ضخامت 80-100 میلیمتر نیاز داشته باشد، در حالی که ایروژل تنها به 20-30 میلیمتر نیاز دارد. این باعث میشود در موقعیتهایی که فضای محدود، پیکربندیهای پیچیده دریچه و زانویی یا وجود لرزش را شامل میشود، انتخابی ضروری باشد. عیب اولیه آن این است که قیمت واحد آن تقریباً 5 تا 8 برابر پشم شیشه است.
بنابراین، چگونه باید در مورد فرآیند خرید واقعی تصمیم گیری کرد؟ اگر دمای بخار از 350 درجه تجاوز نکند، خط لوله عمدتاً از بخشهای طولانی و مستقیم (چه مدفون یا بالای سر) تشکیل شده است، و پروژه به هزینههای سرمایهگذاری اولیه حساس است، پشم شیشه انتخابی منطقی و اقتصادی است. برعکس، اگر دما از 400 درجه فراتر رود، یا اگر خط لوله در محیطی مرطوب،{3}}بالا{3} ارتعاش، یا فضای محدود{4}} قرار گرفته باشد، استفاده اجباری از پشم شیشه احتمالاً منجر به نیازهای تعمیر و نگهداری مکرر و اتلاف گرمای بیش از حد خواهد شد که در نهایت منجر به افزایش هزینه های چرخه عمر کلی می شود. یک رویکرد رایج تر و مؤثرتر در چنین مواردی استفاده از ساختار عایق مرکب است: استفاده از یک لایه داخلی ایروژل برای ایجاد مقاومت در برابر حرارت بالا و جلوگیری از ته نشین شدن، در حالی که استفاده از یک لایه بیرونی پشم شیشه برای کاهش هزینهها-در نتیجه ایجاد تعادل مطلوب بین الزامات عملکرد و محدودیتهای بودجه.