پس از نصب لوله های عایق شده مستقیم، پرکردن پشتی آخرین مرحله است، اما اغلب به راحتی نادیده گرفته می شود. بسیاری از شرکت‌های ساختمانی، با عجله برای رعایت ضرب‌الاجل‌ها، به سادگی خاک‌های کنده‌شده از سنگر را به داخل بیل می‌کنند، حتی سنگ‌ها را نادیده می‌گیرند، چه رسد به اینکه آن را چند لایه فشرده کنند. با این حال، کیفیت پس‌پر مستقیماً تعیین می‌کند که لوله‌های عایق‌شده چه مدت می‌توانند پایدار عمل کنند.
اگر پس‌پوش حاوی سنگ، آجر شکسته یا زباله‌های ساختمانی باشد، لوله محافظ بیرونی اولین چیزی است که آسیب می‌بیند. در حالی که لوله‌های محافظ بیرونی پلی اتیلن با چگالی بالا مقداری مقاومت در برابر ضربه دارند، نمی‌توانند فشار مکرر سنگ‌های تیز را در حین پر کردن و تراکم تحمل کنند. هنگامی که لوله محافظ بیرونی سوراخ یا فرورفته شد، آب زیرزمینی به آرامی از این نقاط آسیب دیده به داخل نفوذ می کند. فوم پلی یورتان در برابر آب آسیب پذیرتر است-هدایت حرارتی آن پس از نفوذ آب به طور تصاعدی افزایش می یابد و اثر عایق آن را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد.
علاوه بر این، فوم به آرامی در محیط های مرطوب هیدرولیز و پودر می شود و به طور بالقوه در عرض چند سال کاملاً بی اثر می شود. پس از سه تا پنج سال کارکرد، اگر تلفات حرارتی به طور قابل توجهی بیشتر شود یا حتی نشتی رخ دهد، حفر آن اغلب نشان می دهد که لایه فوم از آب نرم شده است و دیواره داخلی لوله محافظ بیرونی با لکه های آب پوشانده شده است. در آن مرحله، تعمیرات دشوار است.
علاوه بر آسیب رساندن به لوله محافظ بیرونی، کیفیت پایین پر کردن ضعیف منجر به مشکل دیگری نیز می شود: مهار ناکافی لوله. طبق مقررات، یک لایه ماسه ریز معمولاً حداقل 200 میلی متر ضخامت لوله را باید در دو طرف و بالای لوله قرار داد تا شکاف های اطراف آن را پر کند و پشتیبانی جانبی یکنواخت را ایجاد کند. اگر خاک رس یا خاک حاوی شن به طور مستقیم برای پر کردن استفاده شود، شکاف های اطراف لوله به سختی پر می شوند و لوله اصطکاک کافی برای مهار جابجایی محوری در طول انبساط و انقباض حرارتی دریافت نمی کند. در نتیجه، لوله هنگام گرم شدن به سمت بالا قوس می‌کند و سطح جاده را ترک می‌کند و حتی باعث جدا شدن مفصل و نشتی می‌شود. به خصوص در نقاط تمرکز تنش مانند آرنج و سه راهی، مهار ناکافی خطر خرابی لوله را تا حد زیادی افزایش می دهد.
تراکم لایه‌ای پس‌پر نیز به همان اندازه مهم است. مقررات ایجاب می کند که ضخامت هر لایه پشتی بیش از 300 میلی متر نباشد و لایه به لایه متراکم شود. برخی از سایت های ساختمانی، برای صرفه جویی در زمان، به سادگی خاک را در سنگر می ریزند و با توجه به کار انجام شده، آن را تقریباً با ماشین آلات فشرده می کنند. نتیجه این امر فشردگی ناکافی خاک در زیر خط لوله است که منجر به نشست ناهموار پس از یک دوره بهره برداری می شود. این می تواند باعث شود که بخش هایی از خط لوله معلق شوند یا استرس متمرکزی داشته باشند، جوش ها و پوشش محافظ بیرونی آسیب ببینند.
ممکن است پر کردن پشتی ناچیز و کم هزینه به نظر برسد، اما تأثیر آن بر طول عمر خط لوله- طولانی مدت است. هنگامی که لوله های عایق دفن می شوند، کندن آنها برای بازرسی و تعمیر هزینه بسیار بیشتری دارد. به جای اینکه سالها منتظر بمانید تا مشکلات ظاهر شوند، بهتر است در حین پرکردن-حذف سنگ ها، چیدن لایه ای از ماسه ریز و فشرده کردن آن در لایه ها، به جزئیات بیشتر توجه کنید. توجه مناسب به این جزئیات طول عمر طراحی 30 ساله خط لوله را تضمین می کند.