دو روش اصلی برای تخمگذار خطوط لوله عایق وجود دارد: دفن مستقیم و ترانشه. تفاوت در طراحی بین این دو فقط در مورد وجود سنگر نیست. در طراحی لایه عایق و هزینه پروژه تفاوت هایی وجود دارد.
نصب مستقیم دفن شامل دفن لوله های عایق به طور مستقیم در خاک است. مزیت این روش این است که لوله در تماس مستقیم با خاک است و اصطکاک خاک می تواند جابجایی محوری خط لوله را محدود کند و در نتیجه به نصب دفن مستقیم بدون جبران خسارت دست یابد. یکپارچگی لایه عایق خوب است و تلفات حرارتی کمتر از نصب ترانشه است. استفاده از لوله های دفن مستقیم با عایق پلی یورتان می تواند هزینه های پروژه را کاهش دهد، تلفات حرارتی شبکه کمتری داشته باشد، عمر مفیدی چندین برابر لوله های نصب شده در ترانشه داشته باشد و دوره ساخت را کوتاه کند.
نصب ترانشه مستلزم ساخت ترانشه های زیرزمینی تخصصی برای قرار دادن لوله های عایق است. شرایط اتلاف حرارت لوله ها متفاوت است، لوله های مدفون مستقیم گرما را از طریق لایه های عایق به خاک منتقل می کنند، در حالی که لوله های ترانشه از لایه های عایق برای انتقال گرما به هوای داخل ترانشه ها استفاده می کنند. رسانه های مختلف انتقال حرارت منجر به طرح های مختلف ضخامت لایه عایق می شوند. اگر آب در ترانشه انباشته شود، لوله ها ممکن است به زیر آب بروند، بنابراین نصب ترانشه نیاز به عایق رطوبتی و زهکشی بالاتری دارد.
در انتخاب مواد نیز تفاوت هایی وجود دارد. لوله های دفن مستقیم معمولاً از عایق فوم پلی اورتان همراه با لوله های محافظ بیرونی پلی اتیلن استفاده می کنند که یکپارچگی خوب و ضد آب قوی دارند. در گذشته معمولاً از موادی مانند پشم سنگ و پرلیت برای نصب ترانشه استفاده می‌شد که جذب آب قوی داشتند اما پس از ایجاد رطوبت به سرعت عملکرد عایق خود را از دست می‌دهند.
به طور کلی، در حال حاضر تدفین مستقیم روش اصلی است و سنگرگذاری به تدریج جایگزین می شود. با این حال، در شرایط خاص مانند شرایط پیچیده زمین شناسی و خطوط لوله زیرزمینی متراکم، ترانشه گذاری هنوز جای بهبود دارد. طراحی باید بر اساس شرایط سایت و بودجه پروژه انتخاب شود، که منطقی تر از اعمال کورکورانه یک رویکرد است.