روش "لوله-در-لوله" یک فرآیند متداول برای تولید لوله های عایق شده با قطر بزرگ-است. این شامل قرار دادن یک لوله حامل فولادی در یک محفظه محافظ بیرونی و پر کردن فضای حلقوی بین آنها با فوم پلی اورتان است. یکی از اجزای مهم، هرچند نامشخص، در این فرآیند، اسپیسر پشتیبانی است.
پس از تولید، لوله های عایق بندی شده در یک موقعیت افقی ذخیره و حمل می شوند. بدون تکیه گاه، لوله فولادی بر روی پایین پوشش بیرونی قرار می گیرد و در نتیجه یک لایه فوم ناهموار-در بالا ضخیم تر و در پایین نازک تر می شود- که به طور قابل توجهی عملکرد عایق حرارتی را به خطر می اندازد. علاوه بر این، در طول فرآیند تزریق فوم، لوله فولادی ممکن است جابجا شود یا تکان بخورد و ناهمواری لایه فوم را تشدید کند. در نتیجه، تکیهگاهها باید در اطراف لوله فولادی-معمولاً در فواصل دو تا سه متری{6}} بسته شوند تا آن را در مرکز بدنه بیرونی نگه دارند. این تضمین می کند که فوم فضای حلقوی را به طور یکنواخت پر می کند و ضخامت عایق ثابت را تضمین می کند.
مواد پشتیبانی متفاوت است، از پلی اورتان و نایلون تا فلز. تکیه گاه های پلاستیکی برای لوله های سبک وزن-قطر کوچک کافی است، در حالی که لوله های-قطر بزرگ-به دلیل وزن قابل توجهی که دارند-برای تأمین بار کافی-به پشتیبان های فلزی نیاز دارند. ارتفاع تکیه گاه تعیین کننده ضخامت نهایی لایه فوم است و در مرحله طراحی بر اساس قطر لوله و الزامات عایق مشخص می شود.
در حالی که پشتیبانی ها مشکل موقعیت یابی را حل می کنند، چالش های خاصی را نیز معرفی می کنند. تکیه گاه های فلزی گرما را به سرعت هدایت می کنند و یک اثر "پل حرارتی" ایجاد می کنند که در آن گرما از لوله فولادی به محفظه بیرونی می رود و از بین می رود. برای کاهش این امر، برخی از ساپورت ها دارای عایق حرارتی در نقاط تماس هستند یا از موادی با رسانایی حرارتی کمتر ساخته می شوند. در حین تزریق فوم، مخلوط اجزای شیمیایی (پلیول و ایزوسیانات) نیروی ضربه وارد می کند. اگر تکیه گاه ها به طور ایمن بسته نشده باشند، ممکن است جابجا شوند و باعث ایجاد نقص های موضعی در لایه فوم شوند. تکیه گاه هایی که به درستی نصب نشده اند نیز می توانند بر روی دیواره داخلی بدنه بیرونی فرورفتگی ایجاد کنند.
با توجه به این محدودیتها، در برخی از پروژهها در سالهای اخیر، فرآیند{0}}و-پاششی برای جایگزینی لوله-به روش-لوله آغاز شده است. تکنیک اسپری{5}}و-پاشیدن نیاز به تکیه گاه ها را از بین می برد و در نتیجه یک لایه فوم یکنواخت و پیوسته و عاری از مسائل مربوط به پل های حرارتی و خطر جابجایی تکیه گاه ایجاد می شود. اگرچه فاصله ساز صرفاً یک جزء کوچک در لوله-در مجموعه-لوله است، اما به طور قابل توجهی بر یکنواختی لایه عایق، میزان تلفات حرارتی و پایداری فرآیند تولید تأثیر میگذارد. عواملی مانند انتخاب مواد، چگالی فاصله و روش تثبیت به طور مستقیم کیفیت نهایی لوله عایق را تعیین می کند.