گرمایش از کف در شمال چین عمدتاً به دو دسته متمرکز و انفرادی تقسیم می شود. گرمایش متمرکز به شبکه گرمایش شهر یا اتاق های دیگ بخار بزرگ متکی است. فناوری بالغ است و عرضه پایدار است. با در نظر گرفتن یک آپارتمان 100{4}}متر مربعی- در پکن به عنوان مثال، هزینه عملیاتی برای یک فصل گرمایش حدود 2400 یوان است. با این حال، زمان گرمایش و دما را نمی توان به طور مستقل تنظیم کرد. گرمایش فردی به کاربران استقلال بیشتری می‌دهد: دیگ‌های گازی{10}}دیواری-می‌توانند گرمایش و آب گرم خانگی را با هزینه‌های اولیه نصب حدود 12000-34000 یوان و هزینه عملیاتی سه ماهه حدود 1400 یوان ترکیب کنند. پمپ های حرارتی منبع هوا دارای نسبت بهره وری انرژی به 3:1 هستند و هزینه های عملیاتی کمتری دارند و همچنین می توانند خنک کننده باشند، اما راندمان گرمایش در سرمای شدید کاهش می یابد. پمپ های حرارتی منبع زمینی از دمای ثابت خاک استفاده می کنند و در مقایسه با تهویه مطبوع سنتی بیش از 40 درصد در هزینه های عملیاتی صرفه جویی می کنند، اما نیاز به حفاری دارند و در نتیجه بالاترین هزینه نصب اولیه را به همراه دارند. گرمایش از کف برقی راحت و بی‌صدا است، اما هزینه‌های عملیاتی بالاست، به طوری که برخی از ساختمان‌ها قبض برق سه ماهه را بیش از 10000 یوان گزارش می‌کنند. با توجه به اهداف "کربن دوگانه"، نرخ گرمایش تمیز در شمال چین به نزدیک به 80٪ رسیده است. خط‌مشی‌های ملی قیمت‌های ترجیحی برق و گاز را برای تبدیل «زغال‌سنگ-به-گاز و «زغال‌سنگ به الکتریسیته» ارائه می‌کنند و منابع متنوع گرمای پاک مانند انرژی خورشیدی، انرژی زیست‌توده، و گرمای زباله‌های صنعتی را تشویق می‌کنند. به طور کلی، کسانی که به دنبال آرامش و ثبات هستند می توانند گرمایش متمرکز را انتخاب کنند، در حالی که کسانی که انعطاف پذیری و بهره وری انرژی را در اولویت قرار می دهند می توانند دیگ های گاز یا پمپ های حرارتی را انتخاب کنند. گرمایش از کف برقی برای مناطق کوچک یا مکمل های موضعی مناسب تر است. انتخاب واقعی باید بر اساس یک تصمیم جامع با در نظر گرفتن قیمت های محلی انرژی، عایق ساختمان و بودجه فردی باشد.