هنگام خرید لوله های عایق، بسیاری از مردم تصور می کنند که پوشش بیرونی سخت تر نشان دهنده مقدار بالاتر مواد و کیفیت برتر است. اگرچه این ایده منطقی به نظر می رسد، اما لزوماً روش صحیحی برای ارزیابی پوشش بیرونی لوله های عایق نیست. عملکرد اصلی پوشش بیرونی ضد آب و تحمل بارهای خارجی است. سختی پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE) در واقع به ساختار مولکولی آن مرتبط است. بلورینگی بیشتر منجر به سختی و سفتی بیشتر می شود. با این حال، سختی تنها یکی از بسیاری از شاخص های عملکرد مواد است. اولویت بندی کورکورانه سختی و نادیده گرفتن سایر معیارهای مهم اغلب می تواند منجر به خطرات جدیدی شود.
طبق استاندارد GB/T 29047، پوشش های بیرونی باید طیف وسیعی از پارامترهای عملکردی را داشته باشند: استحکام تسلیم کششی حداقل 19 مگاپاسکال، ازدیاد طول در هنگام شکست حداقل 500٪ و نرخ برگشت طولی بیش از 3٪، در کنار الزامات برای چگالی، محتوای تنش کربن سیاه و مقاومت در برابر محیط. در این میان، ازدیاد طول در هنگام گسیختگی معیار بسیار مهمی برای انعطافپذیری است-که نشاندهنده میزان کشش مواد قبل از شکستن است. مقدار بالاتر نشان دهنده انعطاف پذیری بیشتر است. یک پوشش بیرونی سازگار با HDPE به کشیدگی در شکست بیش از 500٪ دست می یابد، تغییر شکل کافی برای سازگاری با انبساط و انقباض حرارتی و همچنین نشست زمین در طول عملیات خط لوله را فراهم می کند.
اگر پوشش بیرونی بیش از حد "سخت" ساخته شود، شکنندگی آن افزایش می یابد. HDPE چقرمگی خود را از-مناطق با کریستالیته کم و سفتی آن را از نواحی کریستالی-بالا می گیرد. با افزایش کریستالی، شکنندگی نیز افزایش می یابد. پوشش های بیرونی با شکنندگی بالا در هنگام نصب یا نگهداری در مناطق سرد مستعد ترک خوردن هستند. نوسانات بیشتر دما منجر به افزایش انقباض خط لوله می شود. هنگامی که ظرفیت تغییر شکل پلاستیکی بدنه تمام می شود و دیگر نمی تواند این انقباض را جبران کند، بدنه لوله ترک می خورد. هنگامی که ترکها در پوشش بیرونی ظاهر میشوند، آبهای زیرزمینی میتوانند به لایه عایق فوم پلییورتان نفوذ کنند، عملکرد عایق حرارتی را کاهش داده و به طور بالقوه باعث خوردگی خط لوله میشوند{6}}عواقبی بسیار جدیتر از ارزیابی اولیه در مورد "سخت" بودن یا نبودن پوشش است. علاوه بر این، عملکرد لوله محافظ بیرونی به چیزی بیش از فرمول مواد خام بستگی دارد. پارامترهای قالبگیری-مانند دمای اکستروژن، سرعت خنکسازی، و سرعت تخلیه-به همان اندازه مهم هستند. کنترل نادرست فرآیند اکستروژن میتواند منجر به توزیع ناهموار بلورینگی بین لایههای داخلی و خارجی لوله و در نتیجه افزایش شکنندگی شود.
بنابراین، ارزیابی کیفیت یک لوله محافظ بیرونی مستلزم نگاهی فراتر از «سختی» صرف و تمرکز بر تعادل شاخصهای جامع، مانند استحکام کششی، کشیدگی در هنگام شکست، و مقاومت در برابر ترکخوردگی در تنشهای محیطی است. علاوه بر این، انتخاب سازندهای که کاملاً استانداردها را رعایت میکند و در نظر گرفتن عملکرد بلندمدت آنها در شرایط عملیاتی مشابه، فاکتورهای حیاتی در تضمین کیفیت هستند. عمر خدماتی سی-یک خط لوله به تنهایی توسط یک پوسته سفت و سخت حفظ نمی شود، بلکه با ترکیبی از خواص مواد بهینه و فرآیندهای تولید پایدار تضمین می شود.