لوله محافظ بیرونی پلی اتیلن با چگالی بالا، خارجی ترین لایه لوله عایق شده مستقیم- پیش ساخته است که وظیفه ضد آب بودن و تحمل بارهای خارجی را بر عهده دارد. خراش روی سطح لوله محافظ بیرونی در هنگام حمل و نقل، بالا بردن و ساخت و ساز رایج است. پرسنل سایت اغلب می پرسند: آیا این خراش جدی است؟ آیا می توان آن را مستقیما دفن کرد؟
GB/T 29047-2021 و CJ/T 480-2015 به وضوح تصریح می‌کنند که عمق خراش روی لوله محافظ بیرونی نباید از 10% حداقل ضخامت دیواره مواد لوله تجاوز کند و نباید از 1 میلی‌متر تجاوز کند. تا زمانی که عمق خراش هر دو شرایط را برآورده کند، لایه ساختاری لوله محافظ بیرونی آسیب نمی بیند و ضد آب و ظرفیت تحمل بار تحت تأثیر قرار نمی گیرد. می توان از آن به طور مستقیم استفاده کرد. این حد بر اساس ضخامت موثر باربر دیواره لوله محافظ بیرونی محاسبه می شود. خراش های جزئی فقط به سطح آسیب می رساند و ضخامت موثر دیواره لوله را ضعیف نمی کند.
خراش های عمیق تر داستان متفاوتی است. هنگامی که از حد ضخامت دیواره 10% فراتر رفت، قابلیت حفاظتی لوله محافظ بیرونی به خطر می افتد. آب زیرزمینی ممکن است به آرامی از ناحیه آسیب دیده به داخل نفوذ کند. رسانایی حرارتی فوم پلی یورتان با مرطوب شدن به طور چشمگیری افزایش می یابد و عملکرد عایق آن کاهش می یابد. با گذشت زمان، فوم هیدرولیز می شود و لوله فولادی با سرعت بیشتری خورده می شود. سطوح مختلف آسیب به درمان های متفاوتی نیاز دارد: خراش هایی بین 10٪ تا یک سوم ضخامت دیواره را می توان با یک میله تعمیر مذاب داغ درمان کرد. برای پارگی یا پارگی هایی که بیش از یک سوم ضخامت دیواره است، یک وصله تعمیری لازم است که لبه پچ حداقل 100 میلی متر از محل پارگی فاصله داشته باشد. پس از تعمیر، ظاهر آن را بررسی کنید تا مطمئن شوید که صاف، بدون مناطق توخالی و بدون تاب خوردگی است.
پیشگیری آسان تر از تعمیر است. اکثر خراش ها به دلیل اتصال مستقیم لوله محافظ بیرونی با طناب های سیم در هنگام بالا کشیدن ایجاد می شود. استفاده از تسمه های نایلونی یا ابزارهای تخصصی بالابر می تواند از این امر جلوگیری کند. همین امر در مورد سنگ های تیز در پایین ترانشه نیز صدق می کند. به سادگی آنها را قبل از پر کردن مجدد تمیز کنید. کل لوله محافظ بیرونی را قبل از ساخت بازرسی کنید و از قبل هر مشکلی را برطرف کنید. این بسیار ساده تر از حفاری آن پس از نصب است. خراشیدگی لزوماً به معنای غیرقابل استفاده بودن لوله نیست. نکته کلیدی این است که آیا عمق کافی است و آیا تعمیر ضروری است یا خیر. رعایت استانداردها از بروز مشکلات جلوگیری می کند.